Είναι απόγευμα, είμαι μεθυσμένος, έχει συννεφιά κι όμως σε ένα κομμάτι του γκρίζου ουρανού αχνοφαίνεται ο ήλιος δημιουργώντας μια φωτεινή πληγή στα σύννεφα. Κάνω βόλτα στην αμμουδιά κάποιας παραλίας εδώ και ώρα προσπαθώντας να βρω κάποιο όμορφο κοχύλι και σιγοτραγουδώ ένα στιχάκι: "Πως χωράνε ένα μάτσο από στιγμές, στο φευγάτο ζαλισμένο μου κεφάλι..."Είναι ο πρώτος στίχος ενός τραγουδιού που είχα γράψει πριν αρκετό καιρό. Τι πραγματικά σκεφτόμουν; Σε τι αναφερόμουν; Υπάρχουν πραγματικά μερικά άσχημα διαστήματα που μπορεί να βιώσει κανείς. Μέρες απραξίας, μέρες που δεν ζεις απλά επιβιώνεις, επιβιώνεις και το μόνο που κάνεις είναι να παρατηρείς τα γεγονότα να τρέχουν. Παρατηρητής των πραγμάτων.
Σε αυτές λοιπόν τις μέρες συμβαίνει ένα γεγονός παράξενο. Έρχεσαι αντιμέτωπος με το κουτί των αναμνήσεων, και σαν άλλος συλλέκτης στιγμών στο δικό μου κουτί θα βρεις μια μεγάλη συλλογή από εκείνες. Το όλο παράξενο είναι πως δεν το επιλέγεις, μάλλον είναι μέσα στις μαγικές του ιδιότητες να ανοίγει και να κλίνει μόνο του. Έτσι χωρίς να το καταλάβεις σε επισκέπτονται απρόσμενα στιγμές του παρελθόντος.
Έρχονται την ώρα που ξυρίζεσαι μπροστά στον καθρέφτη, καθώς περιμένεις στη στάση το αστικό, ξαπλωμένος στο κρεβάτι περιμένοντας τον ύπνο που δεν έρχεται. Τούτο είναι το τίμημα της απραξίας, του παρατηρητή των πραγμάτων, να γίνεσαι έρμαιο των αναμνήσεων σου. Εντάξει, αν είναι επιλογή σου δεκτό, σου αξίζει. Αν όμως δεν είναι τότε αγαπητοί μου φίλοι θα μου επιτρέψετε να μιλήσω για αδικία.
Το κουτί ανοίγει και το ταξίδι αρχίζει. Από ένα βροχερό μεσημέρι του κάποτε στο μπαλκόνι κάποιας μητρόπολης να χαζεύεις τις στάλες και να αναρωτιέσαι για το μέλλον (το οποίο μεταξύ μας, ήταν λαμπρό) σε ένα καλοκαιρινό πρωινό του χθες, ξαπλωμένος και μεθυσμένος σε κάποια παραλία, να κοιτάζεις τα σύννεφα και να πιάνεις την φαντασία σου να οργιάζει μπροστά τους.
Τελικά όλα γύρο μας είναι στιγμές. Μικρές ή μεγάλες, χαρούμενες ή λυπημένες, σπουδαίες ή ασήμαντες όλα είναι ένα μάτσο στιγμές. Όταν λοιπόν εξαναγκαστικά περνάς στη θέση του παρατηρητή χάνεις στιγμές που ακόμα και αυτή τη στιγμή, που συντάσσω το παρόν λαμβάνουν δράση εκεί έξω. Στιγμές που πολύ θα ήθελα στη συλλογή μου.
Και τώρα τι; Κάθεσαι και σκέφτεσαι εκείνα που θα συμβούν; Στα οποία όχι μόνο δεν θα πρωταγωνιστείς άλλα δεν είσαι ούτε καν κομπάρσος; Μπα, ξέχνα το (φαντάζει ανυπόφορο για τον ναρκισσισμό μου) ανήκουν σε άλλους, είναι κομμάτι κάποια άλλης συλλογής. Κάνε την επανάσταση σου και κατάλαβε πως δεν έχεις κανένα δικαίωμα να στεναχωριέσαι για αυτά που δεν θα ζήσεις.
Δες γύρο σου, υπάρχουν άνθρωποι, είναι το μόνο υλικό που χρειάζεται κανείς για να δημιουργήσει στιγμές. Συμβουλή από κάποιον λάτρη του είδους: Γίνε επιλεκτικός μαζί τους διότι οι στιγμές θα είναι αντάξιες τους.
Φτιάξε ιστορίες, παρέσυρε τους γύρω σου και παρασύρσου από εκείνους. Σκάρωσε μεθύσια στο παλιό σκουριασμένο κανόνι στην κορυφή της βουνοπλαγιάς, ή στην παιδική χαρά λίγο αφότου παραδοθεί στη σιωπή από την απουσία των μικρών παιδιών. Περπάτησε μεθυσμένος κάτω από τη βραδινή μπόρα που μουσκεύει ανελέητα τα ρούχα σου. Ερωτεύσου, βρίσε, θύμωσε, γέλα, κλάψε, τραγούδα, ξέσπασε, χόρεψε, μέθυσε.
Να φτιάχνεις πάντα στιγμές. Φτιάξε στιγμές, γράψε το σενάριο, μοίρασε τους ρόλους, να είσαι έτοιμος για τις αναπάντεχες αλλαγές που ίσως προκύψουν και όταν οι στιγμές σου λάβουν τέλος βυθίσετες στη πολύτιμη συλλογή σου. Θα σου χρειαστούν όταν ξαναπέσεις στη λήθη της παγίδας του παρατηρητή. Μεταξύ άλλων, θα σου θυμίσουν να μην ξεχάσεις να ζεις.
