Συμβόλαιο ζωής…..

Το πιθανότερο είναι να κουράσω, οπότε καλά είναι όποιος δεν έχει χρόνο, να παρακάμψει το post και να πάει στο επόμενο…..

Συχνά πιάνω τους ανθρώπους να με κοσμούν με επίθετα τύπου ‘αιρετικός’. ‘αναρχικός’, ‘εξωγήινο’, και όλα αυτά γιατί θεωρούν ότι έχω ξεκινήσει εκστρατεία να απομυθοποιήσω κάποιες βασικές αρχές που εκκολάπτουν στο μυαλό τους εκ γεννηθείς. Αυτό που οι λίγοι αντιλαμβάνονται ότι ο απώτερος σκοπός μου είναι να καταφέρω κάποιον να επιχειρηματολογήσει για τα πιστεύω του παρά να καταπατήσω το όποιο δικαίωμα του να πιστεύει σε κάτι…….. Και όχι, το ‘γιατί έτσι θέλω’, δεν είναι επιχείρημα.

Ανέκαθεν ήμουν αντιφατικός σαν δευτερολόγος όποιας συζήτησης, πάντα πήγαζα την φωνή του αρνητικού, κακού, μη πληθυσμιακού ρεύματος, αλλά πάντα ήμουν δεκτικός σε όποια εξήγηση ερχόταν να ανατρέψει τα λεγόμενα μου. Και μάρτυς μου ο Θεός, πόσο πολύ ποθούσα το ερχομό αυτής και τον αντίλογο. Ξεκίνησα λίγο απότομα, αλλά ένας ‘θρόμβος’ με πνίγει, όχι γιατί δεν μπορώ να πείσω τους κάποιους γι’αυτά που λέω (όχι, εκεί θα έφταιγα εγώ που δεν τα καταφέρνω), αλλά γιατί οι κάποιοι απλά δεν θέλουν να μάθουν. Θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα κάτι πολύ σημαντικό, ορμώμενος από τις εμπειρίες που αποκόμισα στο μέχρι εδώ ταξίδι.

Κάνεις δεν έχει συνάψει συμβόλαιο με την ζωή.- (τελεία και παύλα ήταν αυτό).

Οι μόνοι που το έχουν κάνει (πέραν το ότι αναπαύονται εν τόπο χλοερό και τα σχετικά) ονομάζονται προς το παρόν αυτόχειρες. Προσοχή!!! Η απόπειρα δεν έχει να κάνει με τους αυτόχειρες. Οι αποπειρώντες είναι ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο. Εγώ μιλώ για τους επιτυχόντες. Αυτοί, ναι, είχαν την επιλογή και επέλεξαν να δώσουν τέλος. Έσπασαν το συμβόλαιο κατ’επιλογην τους. Άποψη μου, υπερέβαλαν. Τουλάχιστον η μεγάλη πλειοψηφία. Αλλά και οι επιτυχόντες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και διαφορετικό από το σημερινό topic.

Που λέτε, ο χρόνος στον οποίο θα παραδώσουμε τα κλειδιά στην ζωή καθορίζετε από κάποιον η κάτι άλλο. Αλλά ούτε και αυτό είναι το θέμα μας σήμερα. Το θέμα δεν είναι πως η ποτέ θα φύγεις. Αυτό που πρέπει να σε απασχολεί μέχρι εκείνη την στιγμή είναι ‘τι θα κάνεις’ μέχρι να φύγεις. Και εγώ σου θέτω, έτσι για τζόγο, ότι ο χρόνος σου τελειώνει 1 ώρα αφού διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση. Οριοθετώ βραχυπρόθεσμα τον χρόνο για να μην έχεις το περιθώριο να κάνεις πολλά σαν πράξης, αλλά να έχεις αρκετό χρόνο να σκεφτείς τα πιο κάτω.

Πόσο χρόνο πιστεύεις ότι πρέπει να αναλώσεις έτσι ώστε να είσαι ικανοποιημένος και σίγουρος ότι δεν ‘είναι ακόμα νωρίς’?? Αναφέρομαι σε απώλειες, αναφέρομαι σε διαλύσεις, αναφέρομαι σε τραύματα, αναφέρομαι σε συναισθηματικές αποκοπές κ.ο.κ. Πρέπει να αρχίσουμε από εδώ, και νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο κομμάτι. Η αυτογνωσία του χρόνου που πιθανολογούμε ότι έχουμε!!…... Από εκεί ξεκινά το κακό. Το ‘να τα εκατοστίσεις’ που ακούς κάθε χρόνο στα γενέθλια σου δεν είναι πρόβλεψη από τους Δελφούς, είναι ευχή και μάλιστα κοινότυπη. Όποιος σου την λέει, απλά βαριέται τι άλλο να σκεφτεί που να αφορά προσωπικά εσένα σαν άνθρωπο και επαναπαύεται σ’αυτό. Άρα, ξεκόλλα. Ο χρόνος που σου μένεις δεν είναι ποτέ αρκετός γιατί πολύ απλά μπορεί να λήγει στην ακριβώς επόμενη φράση μου, αλλά και μέχρι να είσαι ο τελευταίος της γενιάς σου. Μην σπαταλάτε τον χρόνο σε ανούσιες καταστάσεις. Δεν είμαι εγώ που θα σας απαγορέψω να ‘θρηνήσετε’, να ‘πονέσετε’, να ‘κυλιστείτε στα πατώματα’, να ‘βιώσετε την λήθη’, και αναφέρομαι στα άσχημα γιατί αυτά είναι που χρειάζονται θεραπεία. Εγώ την γνώμη μου γράφω και επαναλαμβάνω από κοντά, και βλέπετε ότι δίνω και το ελαφρυντικό σε όποιον θέλει να ξοδέψει και λίγο χρόνο σ’αυτά. Κάνεις δεν θα σε κρίνει, παρά μόνο ο χρόνος. Και θα σε κρίνει τόσο αυστηρά, όσο εσύ επιπόλαια τον ξόδευες αμαυρώνοντας την υστεροφημία σου σε πράγματα που δεν άξιζαν Η (και βάζω κεφάλαιο το Η για να μην κατηγορηθώ για άλλη μια φορά) άξιζαν λιγότερο απ’ όση αξία και χρόνο τους έδωσες. Και μην γυρίσει κάνεις να μου πει ότι ‘και αν ο χρόνος που σπαταλήσω ήταν λιγότερος από απ’ότι άξιζε?’. Πίστεψε με, κάνεις και τίποτα δεν περιμένει από τον καθένα μας ξεχωριστά να του δώσει την υπέρτατη άξια που του αναλογεί. 1 από μένα + 3 από σένα + 4 από τον άλλον και 2 από τον παράλλο, να΄σου το 10αρι στρογγυλό στρογγυλό. Πέρασε στην ιστορία. Κάνεις και τίποτα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την δική μας μεγαλοψυχία και συμπόνια, πέραν της ίδιας μας της ζωής.

Αν απομυθοποιήσουμε την άξια μας στις ανάγκες των άλλον, μπορούμε να κτίσουμε ένα μύθο γύρο από την ιδία μας την ύπαρξη που θα έχει την θέση του στον χρόνο.

Και μην ξεχνάτε ότι αυτό που πρέπει να επαναλαμβάνετε μέσα στο μυαλό σας κάθε τόσο , δεν είναι οι στίχοι του αγαπημένου σας hip, αλλά το ……. Τικ τοκ, τικ τοκ, τικ τοκ….